Geryeh Amanam Nemideh

غروبا وقتی که خورشید آفتاب و رنگ می زنه
غم تو جون می گیره باز دلمو چنگ می زنه
ناله مرغ قفس تا توی گوشام می شینه
مژه هام از باغ چشمام گل شبنم می چینه
دل درمونده من چه بلاها کشیده
از پریشونی و غم جون به لب هام رسیده
می خوام حرفی بزنم گریه امونم نمیده
می خوام حرفی بزنم گریه امونم نمیده
سوت و کور همه جا بی تو و تاریک شبا
چی بگم قصه تنهایی نشسته رو لبام
سرد و یخ بسته چو روزای زمستون دلم
به خدا خونه دلم خونه دلم خونه دلم
یه بهانه یه دو رنگی و فریبی که گذشت
یه امید و یه پناه و یه شکیبی که گذشت
دیگه اون قصه غم ها رو کی باور می کنه
قصه غصه ها رو کی دیگه از سر می خونه
دل دیوونه من چه بلاها کشیده
از پریشونی و غم جون به لب هام رسیده
می خوام حرفی بزنم گریه امونم نمیده
می خوام حرفی بزنم گریه امونم نمیده
می خوام حرفی بزنم گریه امونم نمیده
می خوام حرفی بزنم گریه امونم نمیده