Charkheshe Rangha

بالا تر از خیابون و پر دود سرخی
گسسته از شلوغیا پشت کوله پشتیش
سپهر آسمون بود پر رود امید
تنش گرگ و میش لبش رژ خون خورشید
شهر تیر توی زنانگی می زد
اون تو خلوتش به یادی مردی بود
اون نمیخواست تو سنت گا بره
زمانش رسیده بود نقب بزنه تا دل حوادث
وقت رسیدن، توی نبض چکیدن
یه مرد که زن میشد لحظه دیدن
سپهر سالهاست که عاشق چکاده
چکاد فرزند مادر افسرده بود
دنبال زنانگی مرده اش
به زیر سیلی زندگی
یه کوه شده پر از سنگ های خرد
یه مبارزه تو روزه
ولی شب زیر نفوذ
یه زوزه مرموز می سوزه
وقتشه آتیش عشقشو بالا بیاره
چکاد سالهاست عاشق سوزه
سوز یه شعره فراری از شاعره
که سالهاست تو وهم تخیل وزیده
پر از تنفر از شهر آلوده به دوده
پر از تنفر از مرز، قانون رو شکونده
گاهی فکر میکنه یه فاحشه تنهاست
گاهی دنبال نمایش یه فرداست
اما وقت وزیدنه یه بار واسه همیشه
سوز سالهاست که عاشق حواست
بیزار از زنیّت یه تمدن اسیری
از این فرهنگ پیر و از این تسلط پذیری
می زنه بیرون از تو ساعت یه شهر
بدنبال یه زن می گرده تو قامت یه مرد
یه هبوط به چهره
حوا بدنبال مِهره
وقتشه که خودش گاز بزنه گناهو
حوا سالهاست که عاشق سپهره
ما پاره پاره های روح مجروح شهریم
گسسته از استبداد پوتین یه بیمار
یا نمیرسیم اون جوری که دل می خواد
یا می رسیم همیشه روزی که نمیخواییم
با اخطار داس آسمون رو ساده پر نکشد
هویت گناه جنسیت و سرزنش
به دایره به دورمون با هر تنش
تا از ترس قائده خفه بشیم تو مرکزش
آبی شیم از تاریکی گریز
روسیاهی از ما نیست
سفید عشق بی شک
تو تئوری خنثی تحمیل جسم
سپهر عمل کرد به تغییر جنسیت
شد یه دختر به عشقش خاتمه نداد
یه ظرافت زنونه ساخت به خاطر
چکاد
که به خاطر سوز تن به فاصله نداده
و یه مرد شده تو قامت یه زن
و سوز
زن شد تو قامت یه مرد
که حوا رو بگیره به خاطر هواش
و حوا
نقاب از چهره گرفت
مرد شد به عشق سپهر
میگن تهش چی میشه چی
چرا ما همیشه دیر می رسیم؟
عشق مثل یه کاغذ باطله
پس از دور باطل دور زخم جاذبه هوس شد
و حوا
احساس کرد که سوز رو می خواد
و سوز
چکاد رو خواست جهت دایره عوض شد
آبی شیم از تاریکی گریز
روسیاهی از ما نیست
سفید عشق بی شک