Mahtab

مهتاب ای مونس عاشقان
روشنایی آسمان آه مهتاب
ای چراغ آسمان
روشنی بخش جان
کو ماهم؟
نزدت چه شبها با او در آنجا بودیم
فارغ ز دنیا، لبها به لبها بودیم
با یکدگر ما پیش تو تنها بودیم
مفتون و شیدا غرق تماشا بودیم
مهتاب، امشب که پیش توام
او رفته و من مانده ام، آه افسوس
رفت و آن دوران گذشت
سر نهم بر کوه و دشت
از هجرش
نزدت چه شبها با اون در آنجا بودیم
فارغ ز دنیا، لبها به لبها بودیم
با یکدگر ما پیش تو تنها بودیم
مفتون و شیدا غرق تماشا بودیم