Fateh

در دل کوه غرور ، بر سر قله دور
قلعه ای از فولاد ، قد کشيده سوی نور
کسی از اين همه مرد ، دستی از اين همه دست
فاتح قلعه نشد ، نه به تدبير و نه زور
روح من آن کوه است ، دلم آن قلعه سخت
که ندارد به درون ترس شکست
هر دم از جوشش خشم ، يا غم و کينه و مهر
می رود برج دلم دست به دست
آه ای عشق و اميد ، ای فاتح
فتح کن قلعه فولاد دلم
دلم از کينه و نفرت پوسيد
برس ای عشق به فرياد دلم