Forud

چندان که گفتم غم با طبیبان
درمان نکردند مسکین غریبان
آن گل که هردم در دست بادیست
گو شرم بادت از عندلیبان
یارب امان ده تا باز بیند
چشم محبّان، روی حبیبان
درج محبت بر مهر خود نیست
یارب مبادا کام رقیبان
ای منعم آخر بر خوان وصلت
تا چند باشیم از بی نصیبان