Faryad

کارا میوفته روی هم ولی انگیزه نیست
منمو دهه ی سومم ینی زنجیر بیست
ینی تو درد سینه خیز ولی تو سر هیت هیت
تو این کشور لعنتی تو خرج زیر تیغ
کف شیرازم میخونم از تو اتاقم
از اینکه چقد تو تنهایی درد میکشیم
کشتی فکر تو دریای سرم غرق
این اظطراب میکشه منو عقب تر
توی دود آتیش رویای دیروزم نفس
میکشم میزنم داد از کف جهنم
عرفان پیر بهم میگه بدو بدو
عرفان امروز خسته که پاشو برو
تو این دوراهی نصف میشم قلبم
میمیره مغزم میمونه و پروپرانول
خب دیگه چه خبر ؟ میگم فقط درد
فقط غم تو سرم منم هنرمند
زورم به نتا میرسه میشن قلم و دستم
قاتل خودم میبرم برا خودم حبس
چشمو میدادم برا آدمای دورم
تو همه فکرت به اینکه هیکلم چه گندست
چه خوفم چه پرم چه مسیرای بلندی
رفتم فکر اینکه الان چه پخته م
ببین ، دیگه کافیه
تو شخصیتت کلا حرف خالیه
تنها چیزی که تو کفته نخ قالیته
تو پخته ترین جات کف کافیته
من نمیگم خوبم فقط میگم تو بدی
تو الان خاک زیر کفش رفیقای دورمی
تو تو عریان ترین جاها لای حوله تی
الان خیلی هنر کنی