Atashe Carvan

دل در آتش غم رخت تا که خانه کرد
دیده سیل خون به دامنم بس روانه کرد
آفتاب عمر من فرو رفت و ماهم از افق چرا سر برون نکرد
یک صبح دم نشد فلق چون شفق ز خون دل مرا لاله گون نکرد
ز روی مهت جانا پرده بر گشا
در آسمان مه را منفعق نما
به ما رویت سوگند که دل به مهرت پایبند