Tanha Maneshin

آمد آمد
با دلجویی
گفتا با من
تنها منشین
برخیز و ببین
گل های خندان صحرایی را
از صحرا دریاب این زیبایی را
با گوشه گرفتن
درمان نشود غم
برخیز و به پا کن
شوری تو به عالم
تو که عزلت گزیده ای
غم دنیا کشیده ای
ز طبیعت چه دیده ای تو
تو که غمگین نشسته ای
ز جهان دل گسسته ای
به چه مقصد رسیده ای تو
آمد آمد
با دلجویی
گفتا با من
تنها منشین
برخیز و ببین
گل های خندان صحرایی را
از صحرا دریاب این زیبایی را
زین همه طراوت از چه رو نهان کنی
شکوه تا به کی ز جور این و آن کنی
دل غمین به گوشه ای چرا نشسته ای
جان من مگر تو عمر جاودان کنی
تا کی تو چنین باشی
عمری دل غمین باشی
گل گشت چمن بهتر
یا گوشه نشین باشی
تا کی باید باشی
افسرده در بند دنیا
خندان رو شد چون گل
تا بینی لبخند دنیا
آمد آمد
با دلجویی
گفتا با من
تنها منشین
برخیز و ببین
گل های خندان صحرایی را
از صحرا دریاب این زیبایی را