Paeiz

ز بس در شهر تنهایی
برفتم کو به کو خسته
شده چون موی شبگونت
وجودم مو به مو خسته
چو نیزار زمستانی
یخ آجین گشته هر بندم
نیاید نغمه ی گرمی
ز نای این گلو خسته
اگرچه جان به لب دارم
و یا چون لاله تب دارم
ز شوق دیدن رویت
نی ام از آرزو خسته
در این شهر فراموشی
یکی هم ناله می خواهم
نشد هم ناله ای پیدا
و من ، از گفت وگو خسته
الا ساقی برافروز
آن چراغ باده را امشب
خمستانی مهیا کن
مکن دست و سبو خسته
نی ام کمتر ز مجنون
بیابانگرد جان خسته
که لیلای وصالت را
شوم از جست وجو خسته
ز بس در شهر تنهایی
برفتم کو به کو خسته
شده چون موی شبگونت
وجودم مو به مو خسته