Khosroe Khooban

ای خسرو خوبان نظری سوی گدا کن
رحمی به من سوخته ی بی سرو پا کن
ز دست یا رب چه ها کشیدم
به جز جفایش وفا ندیدم
نه هم زبانی که یک زمانی به او بگویم غم نهانی
نه غمگساری ز من بپرسد غم که داری
رحمی به من دلشده ی بی سر و پا کن