Tasnife Shabe Jodaee

ای شب جدایی، که چون روزم سیاهی، ای شب
کن شتابی آخر، ز جان من چه خواهی، ای شب
نشان زلف دلبری، ز بخت من سیه تری
بلا و غم سراسری، تیره همچون آهی، ای شب
کنی به هجر یار من، حدیث روزگار من
بری ز کف قرار من، جانم از غم کاهی، ای شب
تا که از آن گل، دور افتادم
خنده و شادی رفت از یادم، سیه شد روزم
بی مه رویش، دمی نیاسودم
به سیل اشکم، گواهی ای شب
او شب چون گل نهد ز مستی، بر بالین سر
من دور از او کنم ز اشک خود، بالین آخر
خون دل از بس خوردم، بی او
محنت و خواری بردم بی او، مردم بی او
بی رخ آن گل، دلم به جان آمد
دگر از جانم، چه خواهی ای شب