Aram

جوراباتونو در بیارین، پاهاتون بو میدن
لباساتونو در بیارین، بدن هاتون بو میدن
کله هاتونو در بیارین، مغزهاتون بو میدن
چشم هاتونو در بیارین، نگاه هاتون بو میدن
آسمونتونو در بیارین، ستاره هاتون بو میدن
دهان هاتونو در بیارین، حرف هاتون بو میدن
همینکه راست است این خاطرات، خاطرَت جمع باشد از پاشیدنم
پا شدم از انتهای خود، با زندگی جنگیدم و مرگ آخرین سنگرم
نه مادر درد ما خواند و جان داد جُلجتا تا کجا جار زد
ببین رویش بغض ویرانگرم که آرام خون تو را میخرم
به شب های بی پنجره
به این وحشت مسخره
به چَشم پشت میله ها
به دنیای بی حنجره
به اسمم روی لب های خیس تو
به عشقبازی و جنگل گیس تو
که ماهی شوم توی رود تَنَت
زمینی شوم زیر تندیس تو
گرفتار دنیای ممنوعه ها
تفنگِ نگاه جماعت سوی ما
ما پشت هم رو به آیینه عاشق شدیم و بی بهانه دل به آسمان زدیم
رام مرا راه نیست
من مینم، من مینم منفجر کن مرا
منفجر کن مرا
نه مورفینم که رگ به رگ خون به خون
برگ برگ بر زمینم منزجر کن مرا
منزجر کن مرا
قرار من کجاست که فرار من تویی انتحار من توییو
سگ در رگم میدوَم روی شانه های تو
هی چکه چکه میریختم که تو جان بگیری
و دوباره روی پا
بوسه های ممنوع و همنوع و هی
خوشه خوشه بمب بود دورمان
جان من بمیرد و اشک روی گونه های تو
نری زد توی گوشمان
نری که تف شد روی هوشمان خونِ آغوشمان
بِرَهنه سه نقطه راه مانده بود تا
آن سوی مرزهای بی بند و باری که روی دوشمان
قدم قدم مین بود زیر پایمان
قدم قدم مین بود زیر پایمان