No Name

یه جفت کفش، بلااستفاده مونده روی ساکت
یه قصه ای که نصفه کاره مونده
فهمیدم چی دلیل اضطراب تومه
حاجی قبل سفر گفت جواب استخاره خوبه
فوبیای پرواز دارم از این به بعد رسما
نمیدونم هر چی که ساختم پرید کی از دستم
غمو دیدید تو چهره م،اما زدید به من لبخند
تو یه وضعیتی که معجزه بوده همین که من هستم
تو شناختنم،موندن همه فَلاسِفِه حِیرون
وقتی کل عمرو رخت عَزا به دِلِش موند
نمونده چیزی بخواد بِگا بِرِه امروز
من از رولت روسی ام تو فِلافِلِ بیروت
یه گوله آتیشم ازجنس داغ جنگم
تفاله های خونتم تو انسداد هر رگ
سقوط کرد و سوخت تکه های خستم
من هدف اشتباه ترین اشتباه محضم
یه جفت کفش، بلااستفاده مونده روی ساکت
ازین حال بد،نخواه بمونه ساکت
حکم انتقام ،جاویده،موندگاره تا که
روزی بگیرم شرابمو از خوشه های تاکِت
هرچی کابوس دیدی بریز دور
بشین روبروم ببین از هر کلمه م چکید خون
بگید کو؟ آسمون مهربونی که قرار بوده ما بریم توش
تاریکی مطلقم حتی نمیخوام بهم بدید نور
مشتی داد نزن ،جلوم من از تو هار ترم
برات کلاغ شومم و سیاه تر از زغال پَرَم
مثل یه مرمی ام که میچرخه تو یه خان فقط
مینویسم لمس میشم انگار وصل میشه به نخاعم قلم
جعبه سیاه من دفترمه توش
خاطرات کسی که ضامنو کندن از گلوش
فراموشی توو پیاله تم بنوش
بگو چنتا شوک لازمه بیارتم به هوش؟
یه جفت کفش، بلااستفاده مونده رو یه چمدون ،دوتا بال سفیدی که کنده بود
کوچ بی رمق پرستو که سایه ش میوفته رو یه جفت کفش که راه نرفته خسته بود