Kash Nadideh Budamet

چه شبا پنجره رو بستم تا
عطر یادت نره از خونه ی من
چه شبا که یاد تو بارون شد
تا سرازیر شه از گونه ی من
چه شبا که با خودم جنگیدم
بلکه سرنوشتمو عوض کنم
عشق با من متولد شده بود
نمی شد سرشتمو عوض کنم
کاش مهرت به دلم نمی نشست
تا که مبتلای پاییز نشم
عشق من کاش ندیده بودمت
تا با تنهایی گلاویز نشم
کاش ای کاش کنارم بودی
تا ببینی که چقدر دلتنگم
تا ببینی که دارم به خاطرت
با گذشته ی خودم می جنگم
حتی تو تلخ ترین لحظه ها
هیشکی اندازه ی تو شیرین نیست
حتی تو شادترین لحظه ها
هیشکی اندازه ی من غمگین نیست
بغض مثل رود راهی میشه و
توی دریای گلو می ریزه
بینِ ما سنگ ترین دیواره
اما عاقبت فرو می ریزه
کاش مهرت به دلم نمی نشست
تا که مبتلای پاییز نشم
عشق من کاش ندیده بودمت
تا با تنهایی گلاویز نشم
کاش ای کاش کنارم بودی
تا ببینی که چقدر دلتنگم
تا ببینی که دارم به خاطرت
با گذشته ی خودم می جنگم