Koohe Alborz

عمریه عمریه تو قلب این شهر فرنگی خونه دارم
توی سینه دلی مجنون صفت و دیوونه دارم
خودم اینجا روح من تو قلب خاکت خونه داره
وطنم، وطنم، ایران من، یاد تو دست از سر من بر نمی داره
تا وقتی کوه البرز دار و ندار من بود
اعتماد از جنس نشکن آهن بود
تا وقتی وقت دعا ضریح تو دست من
روحم تو آسمونا دور از زندان تن بود
نمی ترسیدم از ترس نداشتن یه سایه
نمی ترسیدم از حرفی که در بر داشت کنایه
وحشت جایی نداشت جسارت همه شهرتم بود
آخرین فکر برای من، فکر عاقبتم بود
ببین چی به سرم اومد
از تنهایی می ترسم
ویرانه ای هستم که از
سازندگی می ترسم
ببین چی به سرم اومد
از تنهایی می ترسم
ویرانه ای هستم که از
سازندگی می ترسم
تا وقتی کوه البرز پشت و پناه من بود
نور امید تو سینه فانوس راه من بود
قصه گوی زمونه برق نگاه من بود
لشگر آرزوها اسم سپاه من بود
نمی ترسیدم از ترس نداشتن یه سایه
نمی ترسیدم از حرفی که در بر داشت کنایه
وحشت جایی نداشت جسارت همه شهرتم بود
آخرین فکر برای من، فکر عاقبتم بود