DMT [Prod. Kagan , Matinam]

خلاصه دMT، با تولیدی Kagan و Matinam، یک سفر روانی و فلسفی در قالب رپ‌های پیچیده و تصویرسازی استعاری است. آهنگ با تصویرِ «کاخ چتره‌ای سبز» شروع می‌شود که در ابتدا آرامش و حمایت را نشان می‌دهد، اما به تدریج به عنوان یک مکانیسم تکامل یا حتی یک چیزی که رشد ناخوشایند را تشویق می‌کند، تبدیل می‌شود. این تصویر در ادامه نگاره‌های پیچیده‌ای از خودنگرانگی، ناخواسته‌ها و نگرانی‌های ناشی از فشار اجتماعی و انتظارات جامعه ایجاد می‌کند. خواننده با اشاره به «نخستین رزهای ناخوشایند» که به «نسل‌های ناکارآمد» تبدیل می‌شوند، به موضوعی عمیق‌تر می‌رسد: رهایی از خود و نگرانی از اینکه چه چیزی به داخل ما نفوذ کرده است. «باران که می‌خواهد» در اینجا نماد یک نیروی خارجی یا حتی یک تنش داخلی است که شخصیت را در «استیل» (شکل، ساختار) گرفتار می‌کند. این استعاره به تنش بین فرد و محیط اجتماعی، یا حتی بین خود و هویت واقعی اشاره دارد. آهنگ با تأکید بر «همه‌ناپذیری» («کیمیای پیش‌فرض») و «نیمه‌هوا» («مغز من وقتی می‌میرد، من دروغ می‌بینم») به روانشناسی عمیق و نگرانی از خودنگرانی که توسط جامعه یا حتی خود به ما وارد می‌شود، می‌پردازد. «همه‌ناپذیری» به عنوان یک مفهوم که با وجود خود تضاد دارد، به معنای ناپایداری یا ناآگاهی است که با وجود خود وجود دارد. در ادامه، تصویرِ «جزیره» که «خوشمندی» و «اتساع» را نشان می‌دهد، اما «سباح نمی‌توانم» به آن، به معنای نتوانی به سوی خود یا به سوی چیزی که می‌خواهیم، می‌شود. این جزیره «خرد» و «خرد» می‌شود، اما «خرد» می‌شود. «خرد» به عنوان یک مفهوم که با وجود خود تضاد دارد، به معنای ناپایداری یا ناآگاهی است که با وجود خود وجود دارد. آهنگ با تأکید بر «همه‌ناپذیری» («کیمیای پیش‌فرض») و «نیمه‌هوا» («مغز من وقتی می‌میرد، من دروغ می‌بینم») به روانشناسی عمیق و نگرانی از خودنگرانی که توسط جامعه یا حتی خود به ما وارد می‌شود، می‌پردازد. «همه‌ناپذیری» به عنوان یک مفهوم که با وجود خود تضاد دارد، به معنای ناپایداری یا ناآگاهی است که با وجود خود وجود دارد. در نهایت، «همه‌ناپذیری» («همه‌ناپذیری») و «همه‌ناپذیری» («همه‌ناپذیری») به عنوان یک نگرانی عمیق از خود و از اینکه چه چیزی به داخل ما نفوذ کرده است، به تصویر کشیده می‌شود. «همه‌ناپذیری» به عنوان یک مفهوم که با وجود خود تضاد دارد، به معنای ناپایداری یا ناآگاهی است که با وجود خود وجود دارد. این آهنگ با تصویرسازی پیچیده و تأمل در خودنگرانگی، نگرانی از خود و نگرانی از جامعه، به عنوان یک اثر هنری که به بررسی روانی و فلسفی می‌پردازد، به تصویر کشیده می‌شود.