Khaen

سراغتون میام به نوبت
ملت که هیچی، آب میزنه زیرآب لیوانو
کبابتون می کنم رو آتیش صنوبر
فرو میرید تو صندلی مهدیار بذاره پاشو رو پدال پیانو
تو کاسه ی گدایی می گیری زیر آبروت
من رول هیندوکوشو آتیش می کنم تو وان خون
جون عزیز نگران نباش اگه کشتمت
آخه شعرای فدائی دوباره می ده به لاشه جون
بیت هامون داره حکم تیر
جا نمی شه جُرمام، می ذارم نقطه چین
کف آسفالتی انگار داره جوهر پس می ده رو دفترم خودنویس
دلسوزی نداره خائنی که کنج دیوار می شه گربه گیر
نصفم عزرائیله، نصف دیگه م جبرئیل
من دریای شعرم، شما خشکتون زده از تشنگی
ما رفاقتی می جنگیم نه واسه ی زندگی
شما واستادید رو نوک قله ی مادرجندگی
من از نفرت شماها می سازم یه طناب
گوشت خونوادتو می جوییم مثل لاویز
آدمای تشنه می بینن کویرو سراب
ولی تمام جنگلا هیزمه تو چشم آتیش
از باطلاق دروغاتون بیرون زده سرتون
تتو می شه بیت های ما روی تن تهران
فشار پام رو کله ته، دهنت رو لب جوب
لفظا می خوره تو سینه ت مثل سر زیدان
آدم چش سفید حقیقتو نمی بینه نه
کوه که با دو تا طوفان نمی ریزه نه
تیغو می کشم رو گردنت مثل آرشه ی ویولن
جونور خائن راحت نمی میره نه
آدم چش سفید حقیقتو نمی بینه نه
کوه که با دو تا طوفان نمی ریزه نه
تیغو می کشم رو گردنت مثل آرشه ی ویولن
جونور خائن راحت نمی میره نه
اون واسه نارفیقا بود و این واسه خائنا
دارن خرتون می کنن با بوی گوشت
رنگتون می پره نیم کیلو بکنید جابه جا
شما کبریت نم گرفته اید و ملتفت کوه نور
شیر شکار می کنه کفتارا می رن ناهار
بیننده ها یکی ن فقط عوض می شه کانال
لاشخورا به شغالا می گن داداش
جوری همو می فروشن که انگار توله های حوا همه کالان
واسه هم قلاب می گیرن دم دیوار شرافت
سم می ریزن تو لیوان رفاقت
بی مرام اگه قول می دی که دیگه نبینمت این ورا
برات یه دربست می گیرم مهمون من کرایه ش
روسیاهی می مونه به شما مثل ذغال
تهش انگشتتون برسه به دل حباب
تو تو بنده ها دنبال یاری
من جای مشتم هنو مونده پای چش خدا
خون خائنو می ریزیم سلامتی خوبا
با کدخدا می جنگه ولی سفره دار موشاس
واسه بدخوای ما می کشیدن سوت و هورا
شاهدشون آیینه س و قسمشون دم روباه
می خوان دُر معرفتو بکنن بُزخری
جایزه بگیرای لیگ لمپنی بسه مفت بری
تهش جنس ما رو می زنید غیرمستقیم
خیالی نی، حاجیت فرقی نمی ذاره بین مشتری
آدم چش سفید حقیقتو نمی بینه نه
کوه که با دو تا طوفان نمی ریزه نه
تیغو می کشم رو گردنت مثل آرشه ی ویولن
جونور خائن راحت نمی میره نه
آدم چش سفید حقیقتو نمی بینه نه
کوه که با دو تا طوفان نمی ریزه نه
تیغو می کشم رو گردنت مثل آرشه ی ویولن
جونور خائن راحت نمی میره نه
مهم نی کجای کاری، بیت ها میاد مثل موشک
انگار کور بوده از پیداش اجاق خالق
بالاخره تابلو می شه که کی بوده توزرد
انقدر ببویید که پیشتون ادیسونه الاغ باقر
خودتو می زنی به خواب هوا بشه تاریک
بی چش و روعن و جلو میان می گن چش مایی
نقابتون می افته رو زمین یه روز بالاخره
شما بی خبرید که دو تا چش داره ت تاریخ
رپکنا رو غیب می کنم، طلسمم
ما هیچ وقت نخواستیم باشیم آدم خوبه، جنده ها فرشته ن
خیابون راه بندونه، انقدر حالم خوبه
که فکر می کنم خون همه تون آب انگوره
ساعت کاریمون به وقت گرگاس
انقدر بیت وحشیه انگار حیوونه
ما زوزه می کشیم، شما خرناس
تشنه نمی مونیم کف مِیخونه
حل می شید تو اسید جُرمام
بیت ها پُر و پیمونه
دستمو کردم تا آرنج تو عسل، باز گرفتین گاز
مرامتون مُرده می ده بو جسد، می خورید به در باز
روتون زیاده، کمه شرفتون
سر که هیچی حتی خمه کمرتون
می خوان حکومت راه بندازن با تاج ما
تابوت هم دیگه رو پله می کنن خائنا
تو گذر زمون حل می شن این عوضیا
ولی فدائی ابدیه تو ادبیات
آدم چش سفید حقیقتو نمی بینه نه
کوه که با دو تا طوفان نمی ریزه نه
تیغو می کشم رو گردنت مثل آرشه ی ویولن
جونور خائن راحت نمی میره نه
آدم چش سفید حقیقتو نمی بینه نه
کوه که با دو تا طوفان نمی ریزه نه
تیغو می کشم رو گردنت مثل آرشه ی ویولن
جونور خائن راحت نمی میره نه