Atish

نونتون تره چون دل ما خونه
دست ما تو دست هم دیگه ست، دست تو باتومه
گفتی آدم بده ست ولی نگفتی بچه ی کانونه
کیرم تو قانونت
با اینکه آتیشم، رفیقم بارونه
بی کسی کشنده س، بدتر از طاعونه
گلوله دارومه
انگار بمب هسته ای خوردیم، همه چی آرومه
فدائی هزار تا چشم داره مثل طاووس
هتل ستاره هاست آگاهی شاپور
یه دونه کفش دوختی برامون، صد تا پاپوش
لب پرده ی زبانه، همه مون خاموش
به سیم سنتورمون نمی خوره مضراب
فرو می ریزیم مثل ارگ بم کرمان
با لقمه ی حروم روزه مون می شه افطار
دلمون سیاهه، دست داده بامون شیطان
پرنده گم می شه انگار آسمون پاره ست
تو قفس زندونیه عقربه ی ساعت
اکسیژن تو سینه و کلمه تو کاغذ حبسه
شیکم زمین بزرگه، واسه همه مون جا هست
مردم چشمای ما غمگین
مثل شمع آب می شه قندیل
با بنز اومدن از سن فروزان و فردین
ولی رد می شه از رو عاشقا ورقای تقویم
وقتی که کفتارا حلقه می زنن دورت
می فهمی از جنازه تغذیه می کنه خاک کُره
بچه ی آتیشیم ما نمی کنیم توبه
برق خنجرمو دیدی فکر کردی صبحه
بیت می گم دود بلند می شه از کله دماوند
واسه بچه های خیابون برف ملافه ست
می خوره پر علامت به کف آسفالت
انگار رو ساعدم نشسته همای سعادت
قاطی می شه دود طوسی حشیش و رباعیا
یه موتوری میاد سراغت با دو تا کلاه سیا
مچ دستت می افته رو زمین
خیابون بی رحمه، امون از جداییا
پرنده گم می شه انگار آسمون پاره ست
تو قفس زندونیه عقربه ی ساعت
اکسیژن تو سینه و کلمه تو کاغذ حبسه
شیکم زمین بزرگه، واسه همه مون جا هست