با داستان، مضمون و حس این آهنگ بیشتر آشنا شوید.
امید جانم ز سفر باز آمد | شکر دهانم ز سفر باز آمد | عزیز آن که بی خبر
امید جانم ز سفر باز آمد شکر دهانم ز سفر باز آمد عزیز آن که بی خبر به ناگهان رود سفر چو ندارد دیگر دلبندی به لبش ننشیند لبخندی چو غنچه ی سپیده دم شکفته شد لبم ز هم که شنیدم یارم باز آمد ز سفر غمخوارم باز آمد همچنان ، که عاقبت پس از همه شب بدمد سحر ، ناگهان نگارِ من ، چنان مهِ نو آمد از سفر همچنان ، که عاقبت پس از همه شب بدمد سحر ، ناگهان نگارِ من ، چنان مِه نو آمد از سفر من هم ، پس از آن دوری بعد از ، غم مهجوری یک شاخه ی گل ، بُردم به برش یک شاخه ی گل ، بُردم به برش دیدم ، که نگارِ من سرخوش ، ز کنار من بگذشتو به بر یارِ دگرش بگذشتو به بر یارِ دگرش وای از آن گلی که دست من بود خموش و یک جهان سخن بود خموش و یک جهان سخن بود گل ، که شهره شد به بی وفایی زِ دیدن چنین جدایی از غصّه ی پاره پیرُهَن بود از غصّه ی پاره پیرُهَن بود
هنوز آهنگ مشابهی نیست.
