Hoviyat

تو رو خواستن مثل تقدیر، فراتر از ارادم بود
فراموش می شدم چون که همیشه تو رو یادم بود
تو رو خواستن شبیه خون توی رگ هام پیچیده
عذاب تو به دردامو به بغضم هویت میده
نه به این همه تنهایی، نه به بغض اعتراض دارم
به اندازه ی خوبی هات به دردتم نیاز دارم
نه به این همه تنهایی، نه به تو اعتراض دارم
به اندازه ی خوبی هات به دردتم نیاز دارم
به دردتم نیاز دارم
می سوختم تا مبادا که یه آن گم شی تو تاریکی
کجا به جز کنار من به عشق اینقدر نزدیکی
الان که غرق تقصیری نگو بهم که تو رو باختم
خود من این بتو از توی ذهن همه ساختم
تو بخشی از منی هر چند تمامش انتظار بوده
روی شخصیتم انگار غمت تاثیر گذار بوده
نه به این همه تنهایی، نه به بغض اعتراض دارم
به اندازه ی خوبی هات به دردتم نیاز دارم
نه به این همه تنهایی، نه به تو اعتراض دارم
به اندازه ی خوبی هات به دردتم نیاز دارم
به دردتم نیاز دارم