Gole Sorkh

ایستاده بود رو به امید
و پس پشت می رفت توی سرخی
غروب رو فرو کرد تو کوله پشتی اش
دستهای زوری که آلوده بود به خون خورشید
روح جنگ از نفس های مان نریخت
دست ها، از دستهای مان نریخت
ما زنده ایم تو سلول آزادی
که کولیان رها ترن از مرزهای آهنین
با زخمِ قامتش نمُرد
نامه اش رو دزدیدن اما پاکتش نمُرد
رویا تو یه غروب ساحل رهاش کرد
ایستاد و باورش نمُرد
تو صورت مرگ نگاه با نبض های خون، معنای عظیم زندگی بود با زخم های پوچی
از رو خونه خراب رد شد
هرگز، ترس فردای موهوم رو باورش نشد
بیرون از هر نوع انجماد
با اشتیاق آغوش نه با احتیاج
واسه قدرت تو دست اجتماع
واسه فهمی از شدن پایان اعتیاد
این گلوله ها که مرز رو داد می زدن
و سینه ما که واسه هر شکار می تپید
سر کشیدیم نور رو جرم شناسی شد
و مستبد که نور رو دار می زنه
واسه
اونجا که تلخ می شد، حرکت
به قد نخ می شد رفتن
من فهمیدم از تو تپش های قلبم و قدرت رو دیدم وقتی هر زخم می شد حرکت
نفس تو حصار بِتنه
ما نخواستیم زندگیمون تو اجاره بمونه
تیر زدن تو سینه هامون یادت بمونه
گل سرخ فردای خونه ها ادامه خون ماست
آه، انتهای هر کوره راه
یه جایی توی قعر مخروبه ها
یه سیل درنده اندوه ما
میشه یه خیزش تپنده نذار سد رو به ما
آه، انتهای هر کوره راه
یه جایی توی قعر مخروبه ها
یه سیل درنده اندوه ما
میشه یه خیزش تپنده نذار سد رو به ما
گفتم من آماده جنگم، تو اندوه ترین فردا
بی رنگ ترین و معشوقه ام این رنگ هان
فکر میکردم به این سوال مبهم که
با چی دستهای ریخته رو می شد از رو زمین برداشت؟
گذشت تا خیزش تباهی
موند تخیل و بینش نما
چقدر عوض می شد
مساحت زمینِ خونه های مرده بعد ریزش بنا
خلط می شد رویا رو سینه مکان
وقت سرفه ملال از تو ریه زمان
جهان اندیشه هامون رو شکستن
زنده موندیم تو اندیشه جهان، به عشق
نجاتم بده
تا تو این جریان تپنده همراه شم
زندگیم درد می کشید
هر تلاشم، به بن بست می رسید
و دیدم انتهاشم
من حفظم که سطر سطر شعر به قعر زد
طلسم شدم به رعشه
من رو نفرت یه لحظه
طعم مِهر هم رها نکرد
و بالا تر از سرکوب، مترم شکست
مثل سقف خونه مون و باز
تکرار باد کَند کفِ لونه مون رو
ما
مُرد طراوت و از فشار سرمامون قطب نما یخ زد
اما دیروز رو کنار می زنه
این لحظه که داره ما رو مثال می زنه
یه عمر بیهودگی رو فریاد می زنه
اون دستی که آفتاب رو شلاق می زنه
هر سو یه قامت و هر بدن یه سازه
یه آوازه سرود باد و رقص شِن
نگاه کن اندام کوچه ها رو
که رقص رو نمی شه با گلوله ها هدف گرفت
آه، انتهای هر کوره راه
یه جایی توی قعر مخروبه ها
یه سیل درنده اندوه ما
میشه یه خیزش تپنده نذار سد رو به ما
آه،انتهای هر کوره راه
یه جایی توی قعر مخروبه ها
یه سیل درنده اندوه ما
میشه یه خیزش تپنده نذار سد رو به ما
آه، انتهای هر کوره راه
یه جایی توی قعر مخروبه ها
یه سیل درنده اندوه ما
میشه یه خیزش تپنده نذار سد رو به ما
آه،انتهای هر کوره راه
یه جایی توی قعر مخروبه ها
یه سیل درنده اندوه ما
میشه یه خیزش تپنده نذار سد رو به ما