Taazim

من می خواستم برسم توی حرفات به صدا
به الفبای نجیب واسه ی ذکر دعا
من می خواستم برسم به همه کنایه ها
به حقیقت تنت ، تو تموم سایه ها
دل من دل من ، دیگه تسلیم تو بود
با حقارت تنم دل به تعظیم تو بود
من می خواستم برسم ، به تو خوب توعزیز
تا یه سایه بون بشی ، واسه من وقت گریز
نتونست پر بکشه نفس خسته ی من
به صدات نمی رسید لبای بسته ی من
من فقط یه بی نصیب ، من فقط یه دردمند
با حقارت تنم ، پیش معراج بلند
واسه ی شنیدنت ، من باید پاک بشم
تو مسیر بودنت ، من باید خاک بشم
تو مسیر بودنت من عاشق یه اسیر
مثل عابرهای مست مثل برده های پیر
بودنم به چشم تو ، مثل نامه یا یه خط
شایدم گنگ و غریب ، با یه انشای غلط!