Madar

میگذری ساده مثل باد از کویر
بغض کنی لبریز میشن چشمه ها از زمین
مسافر سینت بودن قصه ها از قدیم
من از تو قد کشیدم، اژدها از حریق
مثل بارونی، نمیشی از ترانه جدا
خوشبوتره عطر تنت از تمام گلا
مشتی یادمون نرفته زحمتای شما
سبزه چشات مثل جنگلای شمال
گوشم پر بود، رد نمیشد هوا از افکارم
زخمی بودم تو میشدی شبا پرستارم
این بیتو قربونی میکنم زیر پاهات
که همیشه دور بمونه بلا ازت مادر
من اونم که ته خزونم
قبله ی کل عالم تویی، کعبه بهونس
با تو شعر میشه تو آسمون پر کبوتر
قشنگی انگار برگای پاییز تن زمونس
مادر، پناه آخر
تا تو بیدار نشی وا نمیشه چشم صبح
تو ماه روشنی تو شبای تارم
دنیا رو گشتم ندیدم رفیقی مثل تو
مادر، پناه آخر
تا تو بیدار نشی وا نمیشه چشم صبح
تو ماه روشنی تو شبای تارم
دنیا رو گشتم ندیدم رفیقی مثل تو
تنهایی پروانه رو دیده نور چراغ
بوی محبوبه ی شب میده کوچه ی ما
وقتی دل آسمون میگرفت بعضی شبا
سبابت رو میذاشتی زیر گونه ی ماه
بی تو نمیرسن حتی لحظه ها به فردا
مقدسه سکوتی که هستش لای حرفات
آب میشه تو نگاهت رد پای سرما
رودخونه تو رگای دستت داره جریان
تعریف نمیشی تو حتی با این همه مثال
خاطره نگه میداره آینه از نگاهت
مهم نی آینده تاریک باشه چقدر
با تو روشنه همیشه فالی که دست ماست
زیبایی مثل خزر
بزرگ و بی کرانی مثل آسمونی که آبیه همش
ما کف پاسگاه بودیم و تو پی سند
منو ببخش اگه افتادم تو بازی غلط
مادر، پناه آخر
تا تو بیدار نشی وا نمیشه چشم صبح
تو ماه روشنی تو شبای تارم
دنیا رو گشتم ندیدم رفیقی مثل تو
مادر، پناه آخر
تا تو بیدار نشی وا نمیشه چشم صبح
تو ماه روشنی تو شبای تارم
دنیا رو گشتم ندیدم رفیقی مثل تو