MADRESEYE KHOOK HA

کف دستمو وا می کنم می بینم آینمو هزار دفعه
میگه بهم روم سیاهست
لبه هام تیزه توی مشتت فشار نده
تو امیدت به سایَته
همه داراییت جسارته
پشتتم تا نورت کافیه
خسته ام ولی از قضاوتت
نه نگاهم به ساعته
نه نقابم به رخ
من از اونام که جلوت
رامم بشه می ترسی از اطاعتش
بی شرمم و موندم توت
در نمیام از خجالتت
هم ماتم هم مبهوت
رها شده تو اسارتت
آروم میام از پشت پلکت بیرون
می بینم بدنت خوابه
می بینم ذهن تو پر اتاقه
من توی یکی از اتاقا جامه
بعضیا درشون قفله
بعضیا بازه کامل
اولین باره که میبینم
من نیستم تنها سایه
نه من نیستم تنها سایه
می بینم خون ها روزهاست که می چکن از ابروها
کسی دیگه به فکر سایه ها نی تو مدرسه خوک ها
کلی صورت پر از کدورت تو اجتماع ترسوها
همه جور و ناجورها پشت نرم ها و دستورها
همه هم اسیرن هم رها، همه هم دردن همه دوا
خوک ها میان دنیا کور و کوچیک
پول می خورن و میذارن نون رو تو جیب
به نظرت اینا می بینن شعورو تو چی؟
میخرن غرور تو قوطی
پشت ویترین تو بوتیک
همه واردن تو یه ورودی
همه یکدست میشن تو روتین
پشت پلکا قِل میخورن و میان بیرون از دهنا گروهی
ولی سایه ها یاغی ذهنان
تو یه اتاق تنها تو زندان
حتی آینه ها تصویرشونو انعکاس نمیدن انگار
همه بی جنگ و انتقامن
توی دستشون آینه ها سلاحن
میزنن تو صورت هم
تا سیاهی نگیره حتی رنگ چهره ها رم
میزنن خونها روزهاست که می چکن از ابروها
کسی دیگه به فکر سایه ها نی تو مدرسه خوکها
کلی صورت پر از کدورت تو اجتماع ترسوها
همه جور و ناجورها پشت نرم ها و دستورها
خونها روزهاست که می چکن از ابروها
کسی دیگه به فکر سایه ها نی تو مدرسه خوکها
کلی صورت پر از کدورت تو اجتماع ترسوها
همه جور و ناجورها پشت نرم ها و دستورها
همه هم اسیرن هم رها
همه هم دردن هم دوا
همه هم اصلن هم ادا
همه هم وصلن هم سوا
همه هم اسیرن هم رها
همه هم دردن هم دوا
همه هم اصلن هم ادا
همه هم وصلن هم سوا
همه هم اسیرن هم رها
همه هم دردن هم دوا
همه هم اصلن هم ادا
همه هم وصلن هم سوا
همشون میشن تهش غذا
همتون میشید تهش غذا
هممون میشیم تهش غذا
هممون میشیم تهش غذا
هممون میشیم تهش غذا