Amir Kabir

دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود
تا دل شب سخن از سلسله موی تو بود
دل که از ناوک مژگان تو در خون می گشت
باز مشتاق کمان خانه ابروی تو بود
من سرگشته هم از اهل سلامت بودم
دام راهت شکر طره هندوی تو بود
عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت
فتنه انگیز جهان غمزه جادوی تو بود
به وفای تو که بر تربت حافظ بگذشت
کز جهان می شد و در آرزوی تو بود