Akharin Vasvase

نه ترسیدیم از دار
نه خم شدیم رو به جَباران
نعره کشیدیم مست و بیدار
چه گرد و خاکی به پا کرد فرار یاران
همین گذشت پشتِ پرده
وصف حالِ ما نَبرده
کارد رو فرو کردیم تا ته توی صحنه
دشمن هنوز پی بخیه می گرده
یا زیرِ دست و پای هم پاره مُردن
یا سگ نگهبانِ کاخ لردشونن
این گوسفندا عاشق صدای گرگن
خارتون رو گاییدم بمونه گل تهش
شرح حال ما رقص رو لب تیغ بود
اما کار شما کاسبا، یه تبلیغ
بنویس تو تاریخ تا که یادتون بمونه
اعتبارتون به خون ئه
وصله، بالتون به لونه
اعتقادتون به نونه و نقابتون و
خون زنده ها رو زنده بو بکشید هار و پاره پوره
تا بوسه ی باد و این اجتماع سوخته
لباس هر کی غیر زنده ها رو بتکون
که تو حجاب نمیره ذهن پاک و زنده خو
ها؟ هار و قصه گو باش، بیداره شعرِ خون
ما تولدمون تو عشق ماشه بود و پوکه
تو طول ننه بابات لاشه بود و خوک
من هنوز کارده تنم با من
با من دَم از امنیت جاده نزن
ماها، باج ندادیم شما رو راهت ندادن بفهم
فرق مجرم و غیر مجازو نفهم
ده تا
ده تا مثل من بس واسه ریختن اگه
یه تنه ریز به کاخ بزنن، هفت تا
هفت تا مجوزو بکن هفت سوراخت لاشی
کسی نمیگه تا کجا داد بزنم ببین
یه شعر شدم راوی باد و
زمانو نجات دادم از دست ثانیه ها
تنهایی راه و بداهگی مو گم کردم
اونجا که از ترس دادم به هر قافیه جا
یه روزی می فهمی مفهوم زندان رو
که چالت بکنن تو تبانی آزادیت
تو نه گریخته شدی از جایی و نه به جایی
کشیده شدی غیر این اتاقی که داری
تو این قهقهرا، خونه، کفن احمقاست
می زنه مخبر از خون جسد شرخرا
به خیلیا می شه رسید ته خط های ممتد
به ما می شه رسید از بوی دهن کرکس ها
تو این کویر خون آلود
من آویز صلیب تنم
منتظرن بشکنه به شونه سرم
کرکس های قبیله
خلاء، بودی و رهام کردی وسط بوران
میخونم با زخم مطرودان
من دیوونه تر از اونام
میام پایین از این صلیب سوزان
بگید از کشته های سفره
از این خون آسمون، صورت سرخ زمین
با همه ضرورت قامت شکسته تون
بزنید تو قلب درشت قبیله تون
بگید از دروغ جمع لاغر و تنهاتون
از لکه های خون رو دامن سرمایه
از مرگ سادگی، از حیرت آزادی و
از ترکیدگی چرک تاول فرداتون
از اونا که حذفن از دسته و سازش
از مدرسه اداره، مسجد و دانشگاه
از ما که عضو نشدیم تو بیماری جمعیتون
کشیدیم تهمت این بیماری رو تا اصلاح
بی لباس معامله لخته میره سرما رو
یه تن تیکه موند واسش، تخم کینه همراهش
حتی عشقو نخواست تو معامله هاتون
یه نه محکم ساخت به کسکشی ئه دلال
بگید که زندگی همینجاست
بیرون از کمان ساعت، کشیدگی فردا
میاد به سمتت و هنرمند همینجاست
که نمیدونه کِی و کجا کشته میشه اما
زیادن اونا که غرقن توی لیست نظام های سلطه تون
یه مشت کاسه لیس مجبور
بگید از صداها، از نگاه های مجروح
خودکاراتون، باتوم دست پلیس های سرکوبه
خط های قرمز و مرزها رو بردار
هنر نیست ابزار امنیت، دلال
هم تو کار ما پیدا نشد طی این چند سال
ما دردیم اینا اشراف، به ما نگید همکار
اگه فقط یکم جر می خوردید عین زنان حاشیه
می دیدید زندگی مهمه
توو زمین استبداد زیر آلت استعمار
از واژن شَهرت جمع کن سقط دین و دینتو
بخون واسه اونا که طرفدارتن هی
اینجا واقعیه، خطرناکه شر
گوشی دستته؟ این رو با اربابتم
اسلحه واسه ما مفهوم بود، نه ابزار رقص
طرفم بی یاور، با یه قشون تا ته
لا دندونم جنازته
خودتون به گا میرین و کاسبتون پارست
انقده فشار نده خودکارو پاره شد اون کاغذ
افق زندگی از دل یه رخداده
اونجا که بهت می گن دیوونه، بِرون سمتت اینه
که با تار و پود بزنی بیرون از هر سنگر
جنگو یاد بگیر تا گم نشی تو جنگل
ادامه بده حتی به زور هم که میشه
گند بزن خوبه، بدون بعدش میشه
مثل من که کرکس رو دیدم یه پروانه
همین مستی، مسیر من رو کشوند سمت پیله
گند پشت گند، اضطراب پر از صدام
لای یه مشت موش موذی عمق لحظه هام مُرد
چقدر باید پرت می بودم
که از لاشه گذشتم اعتراف کنم به لاشخور
به دندون کشیدن لاشه هامو شاد
خوک های ترسوی بی عرضه و توان
اما مهم نیست، همین یه راه تازه ساخت چون
هنر من همیشه از لای ضایعات بود
لاشخورهای بی کیفیت
رو بلندای رشد بکشیدم
نه میمیرم، نه برمیگردم
بهتره از پشت بُکُشیدم
از این لحظه هر کی ضده، به گا رفته صاف
و هر واژه مون رو به حساب جنایت بذار
میگامتون دونه دونه مثل سابق
و بهتره که بیاید با این حسادت کنار